کلينيک دام کوچک

پيشگيری از بيماريهای انگلی - کرمهای شلاقی

آخرين گروه انگلهاي روده اي كه جهت  برنامه هاي پيشگيري مورد بحث هستند كرمهاي شلاقي مي باشند.

اين كرمها بسيار ريز هستند و  و طول آنها بين 30 تا 50 ميلي متر است و سر كوچك و نازكي دارند و در مقابل قسمت تحتاني بدنشان قطورتر است و به همين دليل بنام كرمهاي شلاقي مشهورند گونه                         TRICHURIS VULPIS در سگ بيماري را ايجاد مي كند و محل زندگي اين انگل در قسمت سكوم از روده بزرگ مي باشد يعني جايي كه محل تلاقي روده كوچك و بزرگ مي باشد. روده بزرگ وظيفه اصليش جذب آب و ذخيره مدفوع است  و در اين بخش باكتريهاي مفيد روده فعاليت دارند و عمل هضم مواد غذايي را تكميل مي كنند .  كرمهاي شلاقي در روده بزرگ ساكن هستند و با نفوذ در بافت ديواره روده  و با تخريب ديواره مستقيما خون مي مكند و ايجاد التهابات شديدي مي نمايند اينها در داخل روده بزرگ تخم گذاري مي كنند و تخم ها به همراه مدفوع به محيط خارج بدن راه مي يابند و بعد از مدت 2 تا 4 هفته جنين داخل تخم مراحل تكاملي را طي مي كند و عفونتزا مي شود بنابراين خاك آلوده منبع ايجاد آلودگي خواهد بود و نه مدفوع تازه با بلع  تخم حاوي لارو عفونتزا اين تخم در داخل روده كوچك هتچ مي شود و تبديل به لارو مي شود و به روده بزرگ مي رود و بعد از طي زماني بين 74 تا 87 روز از روزي كه تخم از بدن سگ خارج مي شود تا زمان بلوغ به كرم بالغ آماده جفتگيري تبديل مي شود. دانستن اين زمان براي برنامه هاي پيشگيري اهميت زيادي دارد. و تجويز دارو هر سه ماه يكبار انجام مي گيرد . مدت  عمر اين كرم 16 ماه است

علائمي كه در بدن سگ ايجاد مي كنند شامل التهاب بسيار شديد روده بزرگ است و با خونريزي و اسهال چسبناك همراه است و اين اسهال بصورت مزمن در مي آيد و گاهي از كنترل خارج مي شود سندرم دومي كه اين انگل ايجاد مي كند بسيار شبيه بيماري آديسون است و علائم هيپو آدرنوكورتيزيسم را نشان مي دهد كه شامل ضعف بسيار شديد عمومي و عدم توانايي در حفظ نمكها و التروليتهاي بدن و دهيدراتاسيون يا بعبارتي كم آبي بدن است

بدليل اينكه كرم ماده بصورت دوره اي تخم ريزي مي كند در شرايطي كه ما علائم بيماري را مي بينيم ممكن است آزمايش انگل شناسي مدفوع منفي باشد بنابراين حتي اگر آزمايش هم منفي باشد بايد درمان ضد انگلي انجام گيرد.

با توجه به مقاومت زياد تخم انگل در محيط خاك مي تواند براي سالها زنده بماند. اين بيماري شيوع زيادي در سگها و توله ها دارد و درمان موفق آن بوسيله داروي فبندازول و مبندازول است و داروهايي مثل پي پرازين و پيرانتل پاموات بر روي آن موثر نيستند

نكته قابل توجه اين است كه اين انگل مشترك بين انسان و سگها نمي باشد و از اين جهت جاي نگراني نيست  اما براي خود سگ با توجه به خونريزي و و عواقب متعددي كه شاهد خواهيم بود خطرناك خواهد بود و در ضمن اين بيماري در گربه مشاهده نمي شود

نویسنده : دکتر فریبرز افروزی : ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۳ دی ۱۳۸٦
Comments نظرات () لینک دائم